Week 13

.


Ooit een complete mens ontmoet? Helaas, ze bestaan niet. Het streven ernaar is een illusie. Zou het een ‘hij’ of een ‘zij’ moeten zijn? Hoeveel kwaliteiten en interesses zou ‘het’ in zich moeten verenigen? Hoeveel behoeften en verlangens, en in welke mate? Hoeveel wilskracht? Met welke talenten? Hoeveel gevoel en verstand, en in welke verhouding? Elk mens is een nadruk, een eenzijdigheid, een particulariteit, - een aspect, zo je wilt. Slechts het geheel waar een enkele mens deel van uitmaakt, zou in aanmerking kunnen komen voor compleetheid, als zoiets niet louter een abstractie zou zijn, zonder vaste omlijning, - net als de mens. De mens in het algemeen bestaat nergens.


Menselijke conditie. De wereld is een oneindige caleidoscoop aan/van menselijke mogelijkheden, die tot gestalte komen, of worden geproduceerd, in respons op wat zich reeds voordoet, soms in een dans, soms als een steen in stromend water, - een dynamische constellatie van zich individualiserende facetten.


Welk aspect, welke menselijke mogelijkheid wil ik belichamen?


Subject worden? ‘Normale mensen’ bestaan slechts vanuit het perspectief van normen, nodig om het sociale verkeer te reguleren, zoals auto’s zich behoren te gedragen volgens verkeersregels. Maar heeft men weet van mensen voor zover zij geen bestuurder zijn?


Voorbij individualisme. Wie particulier wil zijn, moet andersoortige deelgenoten liefhebben – op z’n minst in een haat/liefde-verhouding - , om bij te dragen aan een geheel.


Heeft het zin om differentie te denken en verschillen te (willen) respecteren zonder een geheel te veronderstellen, en daarmee verwantschap met andersdenkenden, hoe vergaand ook? Bestaat er werkelijk een verschillend-zijn dat slechts vreemdeling is? (Het vergt een dieper speuren, en een bewustzijnsverruiming, op zoek naar het herkenbare.)


Van Gogh-museum: mijn tempel, mijn oplaadpunt voor een vermoeide ziel, mijn inspiratiethuis, mijn ruimte om weer op adem te komen, mijn heiligdom, mijn stilteplek in tijden van onrust en verandering, mijn paleis voor inkeer, mijn vulkaan in doods landschap, mijn binnenkamer om te ontsnappen aan onechtheid, mijn krachtcentrale, mijn oceaan in benauwdheid, mijn lentebloesem na de winter, - wat zou ik missen wanneer ik je niet regelmatig kon bezoeken!


Foto’s. Het is zelden dat de techniciteit van het fotografische proces niet instaat tussen kijker en beeld, - ook bij de toeschouwer.


Niemand had ooit de waarheid in pacht, al meenden sommigen van wel. Ondertussen durven weinigen nog te spreken in naam van ‘de’ waarheid. Echter, is dat een reden om elke opvatting maar voor lief te nemen? Mij lijkt dat, wanneer er niet meer zoiets als ‘de’ waarheid bestaat, het juist nodig wordt om telkens weer het gesprek aan te gaan, in een permanent debat. Zonder dat gesprek is er nog steeds sprake van ‘de’ waarheid, en wel door de eigen opvatting onaantastbaar te maken voor vragen of kritische kanttekeningen.


Is er een rechtvaardiging voor het vele schrijven dat ik doe? Ik ervaar het als onontbeerlijke hulp voor mijn innerlijke leraar. Om een queeste gaande te houden, tegen de zwaartekracht van het dagelijks leven in.


Het is niet uitgesloten dat ontwaakt leven geen enkel verschil maakt in de dagelijkse gang van zaken. Een verschil in beleving, in houding, - meer niet. Is het dan wel een ideaal?










.