Week 2

.



TunFun. Het is ongelofelijk wat er met kinderen gebeurt wanneer je ze loslaat in een onopgesmukt speelpaleis met springkussens, klimstellages, glijbanen, een boksjungle, ballenbak, etc, etc. Urenlang heb je geen kind meer aan ze, - wat een bizarre zegswijze wordt in dit verband. Huppelende, stuiterende, vrolijke en af en toe huilende, ravottende, uitgelaten kinderen, met onuitputtelijk veel energie, inventiviteit en spelplezier. Tijd bestaat niet meer in een gekromde ruimte met een weelde aan mogelijkheden. En hoe kaler, hoe beter voor de verbeelding: alles verandert ter plekke in een spookpaleis, een of ander kasteel, of een videogame, ter grootte van het hele speelgebouw of een fractie ervan. Met genoegen druk ik op de nodige onzichtbare knoppen om iets in beweging te zetten. De homo ludens in vol bedrijf. Nog even en de cultuur barst uit haar voegen!



Volwassenen verkeren in een ernstig misverstand: wij denken dat het in het leven om ons is begonnen. Echter, ook al resulteert de geboorte van een kind in volwassenen, wij zijn uiteindelijk niet meer dan een noodzakelijk bijproduct. De wereld draait om kinderen! Zij zijn het doel van elke geschiedenis, en het toppunt van evolutie. Volwassenen zijn er om kinderen mogelijk te maken.



Het kinderloze denken, dat de levensbetekenis van voortplanting en ouderschap negeert, verleidt tot zijnsvergetelheid. Afgesneden van basale levensdrift fabriceert het gemakkelijk etherische gedrochten, ter compensatie van een gebrek aan natuurlijke zin. Een schakel mist, - de wortels.



Homo lyricus. Durf extatisch te zijn! Het leven is erop gemaakt.



Leven geeft te denken. Het leven opgevat als onophoudelijk proces maakt het onvoorstelbaar dat denken ooit definitief zou kunnen zijn. Niets stopt beide behalve een natuurlijk einde, tenzij van elkaar ontkoppeld, - dan sterft denken voortijdig. Keep on moving!



Seculier en religieus: een ongelukkig paar dat in Europa niet zonder elkaar kan zonder te vereenzijdigen. Hoe voorbij deze tegenstelling te geraken?



Utopieën. Er is ironie in pogingen om tot definitieve oplossingen te komen, aangezien zij vrucht zijn van een geschiedenis, ‘probleem’ geheten, en er innig mee verbonden. Het is slecht voorstelbaar dat een oplossing werkelijk definitief zal kunnen zijn, tenzij je alle geschiedenis wilt stopzetten, en daarmee het leven als proces. Het geloof in een utopie leidt noodzakelijk tot een abortus van elke geboortelijkheid.



Utopieën zijn interessant mits begrepen als denkexperimenten, meer niet. Dit alsof-karakter is evenwel moeilijk vol te houden zonder te bezwijken voor de illusie van realiseerbaarheid.



Musealisering van cultureel leven. Gebouwen terugbrengen in hun ‘oorspronkelijke’ staat is de onthistorisering ten top. Immers, wat is geschiedenis anders dan verandering, inclusief slijtage en transformatie? Deze tand des tijds onzichtbaar willen maken heeft niets met authenticiteit te maken. Het enige waar het toe leidt is musealisering, en dus de dood van cultuur als werkzaamheid met een geschiedenis.



Hebben filosofische teksten iets gemeenschappelijks? Stijl in ieder geval niet, noch een wijze van argumenteren. Vergelijk Spinoza’s Ethica met James’ Pragmatism. Of Hegel’s Phänomenologie des Geistes met Nietzsche’s Fröhliche Wissenschaft. Leg Plato’s Symposium naast Kant’s Kritik der reinen Vernunft. Of Montaigne’s Essais naast Badiou’s L’Être et l’évènement. Iets aan overeenkomsten ontdekt?



Leven vanuit een diepe acceptatie van het leven, wat zijn daarvan de consequenties voor ethiek? Is dan alles geoorloofd?



Kritiek: heb uw vijanden lief!



Als iets duidelijk wordt met kinderen, is het dat wij mensen gewoontedieren zijn. Opvoeding is dan ook voor een belangrijk deel: het instellen van de juiste gewoontes, en die aanpassen aan wat bij een kind vanzelf gebeurt (en bij volwassenen alleen nog gewild), nl groei.










.