Week 9, 2012

.


Hoe kunnen mensen, d.w.z. denkende wezens die in staat zijn tot redelijkheid, geen tegenstrijdigheid ervaren, wanneer ze menen dé waarheid te hebben gevonden, terwijl anderen hetzelfde zeggen, maar met een geheel andere waarheid, en dat in meervoud? Hoe kan men genoegen nemen met de eigen, particuliere zekerheid? Hoe kan men niet op zoek gaan naar het hoe en waarom van die tegenstrijdigheid? Hoe kan men niet gedreven worden tot het zoeken van een waarheid die de tegenstrijdigheid inzichtelijk maakt, overstijgt en omvat? Is deze behoefte dan niet eigen aan redelijkheid überhaupt en dus een vraag voor denkende wezens?


Niets blijft. Welke spellen speelt existentiële angst met mij, vanuit het unheimische besef dat niets zeker is en alles verandert? Welke illusies roep ik in het leven ten einde de onzekerheid te bezweren? Om te leven vanuit een diepe acceptatie van het leven zal ik een ongrijpbare angst onder ogen moeten zien.


Ontwaken in de realiteit: leven vanuit het midden van de alledaagsheid.


Worden wie je bent: ontplooiing en integratie. Samengebald in grote woorden: de eigen talenten en gevoeligheden ontplooien, opvoeden, cultiveren, en vóór alles aanvaarden (ze mogen er allemaal zijn), om ze gaandeweg te integreren: op elkaar afstemmen en harmoniëren binnen dezelfde persoon, verenigd in een gezond spanningsveld, waarin de onderdelen elkaar versterken (in plaats van tegen te werken), in een proces van individuering, - onverdeeld in zichzelf en met een toenemende vruchtbaarheid. Met andere woorden: vrij worden!
(Als ‘worden wie je bent’ leidmotief is voor levenskunst, hoe zou zij dan iets anders kunnen zijn dan persoonlijke casuïstiek, met voorbeeldstelling als beweging richting algemeenheid?)


Wat is een ethos dat mij optimaal in staat stelt tot aanpassing aan de huidige omstandigheden? Welk mens- en wereldbeeld is daarmee geïmpliceerd? Welke waarden komen dan van pas? En wat zijn oefeningen om mij dit ethos eigen te maken?


Persoonlijke homeostase. Vernieuwing en aanpassing: beide zijn nodig, wil ik mij openstellen voor alsmaar veranderende omstandigheden en inzichten.
Permanente vernieuwing zou me tot waanzin drijven. Of zij blijft puur aan de oppervlakte, als een eeuwig snuffelen, zonder dat een verandering überhaupt tot een ervaring wordt.
Om op adem te komen en om het een en ander te integreren in mijn leven is het nodig om mijn gewoontehuishouding bij tijd en wijle te herzien, - gewoontes zowel in denken als in handelen. Een kwestie van aandacht, discipline en er de tijd voor nemen.


Contemporaine turbulenties. Existentiële migratie vergt een extreem diepgaand en langdurig volgehouden proces van onvanzelfsprekendheid en creativiteit, wil men niet onverrichter zaken terugkeren naar het oude honk. Als ergens vernieuwing en aanpassing aan de orde zijn, dan is het in deze, niet in kaart te brengen migratiebeweging, - tamelijk onvoorspelbaar maar (of: daarom) zorgend voor culturele dynamiek. Existentiële migratie blijft zelden beperkt tot de persoon in kwestie.


Onze cultuur is bijzonder gespitst op vernieuwing. Alles en iedereen wordt meegetrokken in een proces van verandering, het liefst permanent. Vraag is of die beweging kan worden volgehouden. Is er ook voldoende aandacht voor aanpassing: voor transformatie van gewoontepatronen en het instellen van nieuwe rituelen, om de vernieuwing vast te houden en werkzaam te maken?


Mijn woning is een knekelhuis van overleden aspiraties en losse eindjes, en een stapelplaats van het onbekende, het nog-niet dat alsmaar wijkt. Om mijn leven te veranderen hoef ik het niet ver te zoeken, - zeker wanneer je wonen opvat als een vorm van innerlijkheid.


Verlangen naar iemand met een ziel,
naar waarachtigheid en waanzinnige wijsheid.
Om niet te verschrompelen in een wereld van stress en afrekencultuur.
Om niet dood te gaan in een wereld van onophoudelijke markt en efficiency.
Om de comfortzone en het positieve denken te overleven.
Om te leven als een mensch!





.