Is de werkelijkheid een orde (inclusief afwijkingen,
abnormaliteit en deficiënte modi), maar zie ik die orde niet? Of is de
werkelijkheid een enorme, ja oneindige baaierd aan mogelijkheden, waarin ik
zelf een (voor mij leefbare) orde dien te scheppen? Of, ook een optie, dien ik
simpelweg een bewustzijn te ontwikkelen dat met deze baaierd weet om te gaan?
Is het nagestreefde ethos een kwestie van ontdekken of van
uitvinden?
‘Ontdekken’ veronderstelt een te ontdekken waarheid; die
waarheid is misschien moeilijk te vinden, maar zij is er. Je kunt dan spreken
van ‘leven zoals het bedoeld is’, als zou er een eeuwige ‘essentie’ bestaan,
waaraan mensen deelhebben, mits zij zich ontdoen van verwarring.
‘Uitvinden’ veronderstelt mogelijkheden en ruimte voor
creativiteit; niets staat vast. Wellicht dat rekening moet worden gehouden met
randvoorwaarden (niet alles is mogelijk of wenselijk), maar daarbinnen valt van
alles te willen. Menszijn is worden wie je bent, namelijk een worden.
Heb steeds meer het idee dat de mens als ‘minst vastgestelde
dier’ in feite de kwestie is. Oftewel bewustzijn, of denktaligheid, - hetgeen
menselijke mogelijkheden heeft doen exploderen, ver voorbij wat zgn natuurlijk
is!
De berg Sinaï hoger bestijgen. ‘Goden’ zijn een fantastische uitvinding, een met
diepe impact, - en voorbeeld van de geweldige creativiteit van mensen! Helaas,
zij hebben hun langste tijd gehad. Is de mensheid in staat tot andere
uitvindingen, soortgelijk in macht en uitwerking, maar aangepast aan nieuwe
omstandigheden, ook wat betreft menselijke (zelf)kennis? Zijn wij in staat tot
een uitvinding met toekomst?
.
No comments:
Post a Comment