Niets blijft, alles is voortdurend in beweging,
voortbrengend dan wel destructief. Stap in deze veranderlijkheid, wees creatief
en besef dat de scheppingsact reeds een uitnodiging is voor een beweging,
waarin het nieuwe door het volgende wordt achtergelaten. Niets blijft.
Kent de natuur een laatste doel? Er is de mens die zich de
vraag kan stellen, waarmee hij wellicht ook beantwoord is: alleen voor degene
die zich de vraag stelt, bestaat er zoiets als een laatste doel, verder niet.
Contemporain nihilisme: geen kinderen willen, omdat een kind de eigen projecten en het eigen
genieten in de weg zou kunnen staan, - aldus het eigen bestaan ontkennend,
aangezien de persoon in kwestie natuurlijk zelf ook is verwekt en
grootgebracht. (Nihilisme is altijd ergens met zichzelf in tegenspraak.)
Waarom zou ik ruimte laten aan andere ethieken, aan andere
antwoorden op levensvragen, aan andere waarheden? Waarom zou ik niet, zoals
menig filosoof, aanspraak maken op algemeen geldigheid? Het antwoord ligt voor
de hand: omdat mensen verschillend in elkaar steken. Omdat andere
sensibiliteiten om andere denkwegen vraagt, en wellicht ook andere wegen dan
denken. Omdat menszijn mogelijkheid is. Hoeveel kan nog worden gezegd in de
naam van een ‘wij’?
Het valt niet te negeren: wetenschap heeft tal van
onderwerpen overgenomen van de filosofie en onderworpen aan een
wetenschappelijk onderzoeksregiem. Het dwingt filosofie tot een herbezinning op
haar taak. Wat is het dat filosofie kan (of zelfs moet) en dat wetenschap niet
kan?
Wat is dit leven dat het me nooit met rust laat, dat het me
nooit (voor lang) kan laten geloven dat ik het begrijp?
Wat is het in dit leven dat ik alsmaar zoek, en telkens weer
meen te vinden, en dan toch weer niet?
Wat is dit leven dat het me telkens in stukken achterlaat,
terwijl ’ik’ toch een geheel ben, want doodgegaan ben ik niet?
Wat is dit leven dat het me zo moeilijk maakt om te leven op
de golven van het een en ander?
Ware het mogelijk om te leven zonder het bewustzijn van al
die seizoenen en wisselingen!
Ware het mogelijk om gewoon te wennen aan wat telkens anders
is!
Wat moet ik daarvoor aanspreken, welke kuur of welke
verborgen bron?
Wat moet ik daartoe zoeken, welke rots in of buiten mij, of
wat voor leegte?
Of zou ik een obstakel in aanmerking moeten nemen, een
onnodig houvast dat me in de weg zit naar ruimte, terwijl ik me er reeds in
bevind?
Waar is het vertrouwen om in te zinken?
Ik wil het leven niet bezweren met mooie woorden of met
begrippen die kloppen.
En toch wil ik het denken.
Ik wil het leven niet vastleggen in schema’s of dimensies,
in formules of programma’s.
En toch wil ik het denken.
Ik wil van het leven geen theorie maken, bloedeloos en
zonder lijf, noch wil ik het plat leggen, spanningsloos en getemd.
En toch wil ik het denken.
En toch...
Of gaat het (me) om iets anders?
Homeostase. Een
filosofische geleerde heb ik nooit willen worden. Wat me drijft is een existentiële
queeste: op mijn gemak met mijzelf me thuis voelen in het leven, de wereld, met
anderen. Ik neem voor deze queeste de weg van de filosofie, maar niet alleen. En
als mocht blijken dat het proces of de uitkomst niet spoort met wat in
filosofie gebruikelijk is, het zij zo. Filosofie is niet waar het me primair om
gaat.
.
No comments:
Post a Comment