Als filosoof seksualiteit negeren betekent een missing link
creëren, - alsof een levenslijn wordt onderbroken. Het resultaat is een
onvruchtbaar blijvend dualisme. Met een veronachtzaamd alledaagse enerzijds en
een hyperactieve en vrijzwevende intellectualiteit anderzijds.
Referentiekaders. In Oosterse spiritualiteit wordt de meester onontbeerlijk geacht. Hij
(meestal is het een man) stimuleert en frustreert ten goede. In hem moet de
volgeling onvoorwaardelijk vertrouwen stellen om verder te komen. In Westerse
spiritualiteit staan eerder teksten centraal. Leraren zijn niet onbelangrijk,
maar wijsheid of waarheid verwacht men eerder van een juiste interpretatie van
teksten. Wat zegt dit verschil? Wel, misschien dat het om geen van beide gaat,
maar in de eerste plaats om de innerlijke leraar, of goeroe, zo je wilt.
Immers, wie leert in beide
gevallen? En wie dient in staat
te zijn om welke les of aanwijzing dan ook te ontvangen? Is het dan niet zaak
om juist de innerlijke leraar te bekrachtigen en het eigen oordeelsvermogen te
versterken en te verfijnen!
Zonder passie zul je nooit aan je grenzen geraken, nodig om
te overschrijden.
In Oosterse tradities wordt egoloosheid gepredikt. In het
Westen wordt de persoon geheiligd, als ‘iets’ dat niet mag worden gedinglijkt.
Is er een verschil? Of is het een kwestie van taalspel?
Ongegrond in seksualiteit. Het is welhaast schokkend om te constateren hoe ongeseksueerd het
filosofische denken veelal is. Alsof het leven, en ook de mens, zich zonder
lichaam manifesteert. En als er al sprake is van lichamelijkheid, dan lijken
voortplanting en alles wat er bij komt kijken volkomen te worden genegeerd of
gebagatelliseerd. Vanwaar deze vergetelheid?
Van bewustzijn genieten.
Het denken beantwoordt aan een
mogelijkheid in de realiteit, een aspect ervan, een dimensie, - geen reden om
er moeilijk over te doen, alsof het beter ware dat we niet dachten.
Het denken van het Niets maakt het mogelijk om God te
concipiëren: als het ultieme Niets, waardoor het bestaan voluit Alles wordt.
Sleutelen aan de symbolische orde. De belangrijkste taak van filosofie (als
creativiteit) is wellicht om aloude levensvragen (telkens) opnieuw te stellen
en te onderzoeken, in het licht van nieuwe ervaringen en veranderde
omstandigheden (inclusief kennis), om de begrippen en conceptuele schema’s te
her-denken waarin dat onderzoek gebeurt, en om eventueel nieuwe te creëren, om
aldus een nieuwe conceptuele ruimte te laten ontstaan die het mogelijk maakt
het gemoed op te ruimen en zich thuis te voelen in een veranderende wereld als
menselijke conditie.
Niet de vrije wil wil ik per se hoog houden (prima als
blijkt dat alles causaal bepaald is; daar heb ‘ik’ geen last van). Wel heb ik
er moeite mee wanneer gedaan wordt alsof het eerste persoonsperspectief
irrelevant is. Waarom zou ik doen alsof mijn beleving een illusie is? Hoe zou
ik überhaupt kunnen?
Een perspectivische benadering van waarheid betekent een
modern subjectief standpunt innemen: wat
heeft een theorie, een levensvisie of een filosofie mij te zeggen? Wat kan ik
ervan leren over leven en wereld zoals ik die beleef? Hoe kunnen zij bijdragen
aan mijn zelfverstaan als mens? Dergelijke vragen zijn eigentijds gesteld, en
contrasteren in hun formulering reeds met de wijze waarop menig levensvisie in
het verleden werd opgesteld: als poging om dé waarheid te spreken. (Misschien
werd toen de poging betwist, maar niet de inzet, nl de waarheid.)
Perspectivisme maakt in de act zelf reeds een verschil met het denken waar het
zich op betrekt (wanneer het een vroegere levensvisie recht wil doen), en wel
door een waarheidsaanspraak tot een perspectief te transformeren.
Filosofisch belangrijker dan consistentie is integriteit: in
overeenkomst denken met mijzelf, - wat het ook moge zijn.
Het plezier van opvoeden.
Zo’n wonderlijk gevoel om in het leven van een beginnende mens telkens weer
iets nieuws te mogen introduceren, hem er mee kennis te laten maken, hem stukje
bij beetje in te wijden in de wereld en het leven. Zoals een voetbalwedstrijd
van het nationale elftal op het EK, - een banaliteit, zou je kunnen zeggen,
zeker wanneer ‘we’ verliezen, maar niet in zijn beleving.
.
No comments:
Post a Comment