Alledaags is het leven. Zoals ook doodgaan alledaags is.
Zoals een worm dood gaat, en een vlieg, zo gaan ook mensen dood. Wat brengt het
me om iets anders te willen dan het alledaagse?
Alledaags gaat het leven door. Het doet er alles aan om te
overleven. En het plant zich voort; ook daarvoor pleegt het de nodige
inspanning. Totdat het stopt in individuele gedaantes, terwijl het wordt
voortgezet door anderen, in nakomelingen, in medemensen, en ook in andere
levensvormen, zoals bacteriën en schimmels, die zich te goed doen aan een lijk.
Wanneer is leven zinloos?
Menszijn heeft een groot en breed potentieel, maar dat
potentieel hoeft niet te worden
gerealiseerd. Het kan zich ook verliezen in drukte, plichtsbetrachting en
verstrooiing. Wat als menszijn niet tot bloei komt? Is dan leven van minder
waarde?
Het alledaagse is een door-elkaar zonder reliëf. Om iets
anders te willen is een vertikaal nodig, en de wil of behoefte om onderscheid
te maken. Zo niet, dan blijft alles zich aaneenschakelen in het vlak van
alsmaar ‘en’.
Het alledaagse zou geen probleem zijn wanneer ik me er niet
bewust van was. Met dit bewustzijn moet ik méér. Maar wat?
Cultuur, evenals opvoeding en scholing, lijken als
voornaamste taak te hebben om verworvenheden op een alledaags peil te laten
voortbestaan, in de vorm van gewoontes in denken en handelen: normen, waarden,
zeden, gebruiken, referenties, etc, - zolang ze maar als vanzelfsprekend worden
gereproduceerd.
Wie in de knoop ligt met zichzelf heeft geen ruimte voor anderszijn
in leven en denken. Zeker niet wanneer dit anderszijn zich sterk en met overtuiging
manifesteert, - het wordt dan ervaren als bedreiging.
Mensen die menen dat filosofie geheel los staat van de
dagelijkse praktijk en daarop geen enkele invloed heeft, zijn ofwel dom en
oppervlakkig, of ze maken een grapje. Laten we het op het laatste houden. Als
het eerste het geval is, is hun bekendheid met cultuur en geschiedenis dermate
laag, dat het weinig zin heeft er tegen in te gaan. Soms is het beter om
stupiditeit in de eigen waan te laten.
.
No comments:
Post a Comment