Waarom zou ik waarde hechten aan de uitleg die iemand geeft
van een levensopvatting die niet de zijne is? – behalve in ideehistorische zin,
en dan nog. Hoe zou hij kunnen inleiden in de existentiële noodzaak ervan?
Wijsgeer zijn: in een persoonlijk onderzoek existentieel
relevante kwesties opnieuw doordenken vanuit de diepte & sensitiviteit van
het eigen vragen.
Wat zegt het dat er mensen zijn met een levensopvatting die
volkomen anders is dan de mijne, terwijl zij toch mens zijn zoals ik? Hoe kan
het verschil soms zo groot zijn, dat het lijkt alsof we in een ander universum
leven? Wat zegt dat over de aard van levensopvattingen? Zijn zij dan niet per
definitie relatief? En gerelateerd waaraan?
Bestaan als foutmelding.
Hoeveel in onze cultuur is (nog) doortrokken van oerschuld en erfzonde, als
basisaanname over hoe wij als mensen in elkaar steken? Alsof het leven in de
grond een probleem is en je eigen bestaan iets om je schuldig over te voelen! –
een ongemerkt obstakel voor levenliefhebbend leven.
.
No comments:
Post a Comment