Als verandering en creativiteit elkaar impliceren, dan
betekent het ook dat vruchten van creativiteit een beperkte houdbaarheidsdatum
hebben: zo vernieuwend als ze ooit waren, zozeer zullen ze op hun beurt gaan
behoren tot de gevestigde orde, rijp om te worden achtergelaten en
voorbijgestreefd door volgende vernieuwingen.
Niet leven en werken voor een eeuwige erfenis, maar optimaal
werkelijk willen zijn in het heden!
Heidegger en zijn-ten-dode. Ik kan me niet herinneren dat angst voor de dood mij ooit heeft getriggerd. Wel dood gaan, maar niet dood zijn. En breder: vergankelijkheid. De angst die het besef van vergankelijkheid met zich mee brengt; ik weet dat deze angst allerlei spellen met me speelt, m.n. om de vergankelijkheid van wat mij dierbaar is te bezweren. Dat is voor mij iets anders dan de angst voor de dood. (En als het om de dood gaat, dan is eigenlijk de enige dood die ik vrees de dood van mijn zoontje; ik zou liever zelf dood gaan, dan zijn dood meemaken.)
Zolang ik me herinner, heb ik de dood als natuurlijk onderdeel van het leven gezien. Ik kan me het leven gewoon niet anders voorstellen dan als eindig. Waarom er dan een punt van maken? Leef liever, en zo intens mogelijk, zonder onnodige angsten, zoals die voor de dood.
Heidegger en zijn-ten-dode. Ik kan me niet herinneren dat angst voor de dood mij ooit heeft getriggerd. Wel dood gaan, maar niet dood zijn. En breder: vergankelijkheid. De angst die het besef van vergankelijkheid met zich mee brengt; ik weet dat deze angst allerlei spellen met me speelt, m.n. om de vergankelijkheid van wat mij dierbaar is te bezweren. Dat is voor mij iets anders dan de angst voor de dood. (En als het om de dood gaat, dan is eigenlijk de enige dood die ik vrees de dood van mijn zoontje; ik zou liever zelf dood gaan, dan zijn dood meemaken.)
Zolang ik me herinner, heb ik de dood als natuurlijk onderdeel van het leven gezien. Ik kan me het leven gewoon niet anders voorstellen dan als eindig. Waarom er dan een punt van maken? Leef liever, en zo intens mogelijk, zonder onnodige angsten, zoals die voor de dood.
En waar het gaat om intens of ‘eigenlijk’ leven: voor mij
werken ingrijpende gebeurtenissen (‘evenementen’) en gebeurtenissen die me doen
lijden (m.n. gescheiden worden van wat of wie ik liefheb) uiteraard als
aanleiding om mij af te vragen hoe ik wil leven. Maar ook zonder zo’n
aanleiding houdt het me bezig. Eigenlijk is de vraag ‘hoe te leven’ nooit ver
weg in mijn dagelijks leven; daar heb ik de dood niet voor nodig.
.
No comments:
Post a Comment